İNSANIN YARATICI DÜŞÜNCESİ OLARAK TANRI_OZAN

Tanrı, gerçekte insanın soyut düşünme ve yaratma gücünün bir idealinden başka bir şey değildir. Kişi, bu gücü yaşadıkça kendisini Tanrı’ya yeni idealine yakın hisseder ve böylece varoluşçu bir haz duyar yaşamdan. Her yönüyle bir hayvan olan bedenden kurtulur ve fiziksel algıların dışında bir süreliğine de olsa Tanrısal bir yaşam yaşar. Bedensel rahatlama, mutluluğu sağlamamış bireyler için bu Tanrısal yaşam neredeyse imkansızdır. Çünkü bedensel acılar veya tatmin olmamış arzular çok daha alt düzeydir ve olmazsa olmazdır. Tanrısal yaşam ancak bu mutluluğa ulaşmış ve tatmin olmuş bedenin özünden kaynaklanan isteklerinin sınırsızlığından dolayı yarattığı bir üst yaşamdır. Bu üst yaşamı bedebnden ve kendinden soyutlandığından bu Tanrı’da bedensel ve ruhsal yaşamı birleştirip, ikisini birden yaşadığında bu aşkda kendisini bulur. Aşk da çoğu zaman bedensel bir varlığa bu Tanrısal yaşamın gücünün yüklenmesi o varlığı Tanrısal nitelikte yapar.